Ondanks de relatief korte afstand nam ik toch mijn Cambelbak mee. Met het warme weer was dat gezien ik altijd enorm transpireer geen overbodige luxe. In plaats van gewoon water had ik deze keer Isostar klaargemaakt, en had ik eveneneens enkele sportgels voorzien. Hopelijk zou ik hierdoor die kuitkrampen kunnen vermijden.
zaterdag 24 september 2011
Trail des Hautes Fagnes 2011 - Malmédy (Updated 29/9)
De Trail des Hautes Fagnes stond al een tijdje op m'n looplijstje, maar viel door omstandigheden net binnen de planning van het optrekken van onze veranda. Doordat de werken nog redelijk vlot opschoten vorig weekend kwam er gelukkig op het laatste moment toch nog een gaatje vrij. Oorspronkelijk wou ik de lange afstand lopen, maar ik bleef tot het laatst twijfelen. Vermits ik de volgende dag constant de ladder op en af moest besloot ik me maar veiligheidshalve voor de kortere 'mini-trail' van 15km in te schrijven.
Ondanks de relatief korte afstand nam ik toch mijn Cambelbak mee. Met het warme weer was dat gezien ik altijd enorm transpireer geen overbodige luxe. In plaats van gewoon water had ik deze keer Isostar klaargemaakt, en had ik eveneneens enkele sportgels voorzien. Hopelijk zou ik hierdoor die kuitkrampen kunnen vermijden.
Ondanks de relatief korte afstand nam ik toch mijn Cambelbak mee. Met het warme weer was dat gezien ik altijd enorm transpireer geen overbodige luxe. In plaats van gewoon water had ik deze keer Isostar klaargemaakt, en had ik eveneneens enkele sportgels voorzien. Hopelijk zou ik hierdoor die kuitkrampen kunnen vermijden.
Labels:
Trailrunning,
Wedstrijd
woensdag 21 september 2011
Salomon SpeedCross 3
Lees eventueel eerst: Nieuwe Loopschoenen
Ondanks dat ik de versie zonder ClimaShield koos, hield de superfijne mesh waarmee deze schoenen zijn uitgerust praktisch alle viezigheid uit mijn schoenen, en droogden ze naar mijn gevoel supersnel weer op.
De SpeedCross 3 is bovendien - net als alle Salomon modellen - voorzien van het QuickLace-systeem. Dat werkte verbazingwekkend goed; met één ruk aan de veters zaten mijn voeten stevig vast in mijn schoenen, en bleven dat gedurende de hele training - zonder blaren te veroorzaken!
Voor zover ik dat objectief kan beoordelen na één testloopje van pakweg 20km, kan ik de positieve reviews echt enkel maar bijtreden: de Salomon SpeedCross 3 is een lichtgewicht en performante trailschoen, die zijn beloftes meer dan waarmaakt. De grip en pasvorm zijn gewoonweg fantastisch. Ik ben echt benieuwd hoe ze zich gaan 'gedragen' tijdens wat meer technische trails.
Een paar foto's na de eerste testrun: :)
 |  |  |
Het enige dat ik mezelf wel moet aanleren, is dat ik mijn voeten tijdens het lopen wat meer moet ontspannen. Ik heb de neiging wat met mijn tenen in de grond te 'grijpen' en doordat deze nieuwe schoenen geen specifieke ondersteuning bieden, voelde ik na afloop van mijn training dat het gewricht van mijn grote teen iets meer te verduren had gekregen. Maar dat had ik ook met mijn andere schoenen.
Labels:
Schoenen,
Uitrusting
zaterdag 17 september 2011
Nieuwe trailschoenen
Gezien het kilometertellertje van mijn Saucony's ondertussen al flink naar de 1000km rijkte, werd het stilaan tijd eens naar een nieuw paar uit te kijken. De demping is ondertussen duidelijk al flink verminderd - en al is dit niet zo heel erg, vermits ik tegenwoordig het asfalt zoveel mogelijk probeer te vermijden - de zolen bieden geen ideale grip off-road meer.Tijd voor 'n écht trailschoentje… Ik had al wat research gedaan op internet, en m'n voorkeur ging vooral uit naar Salomon, hoewel ik nog twijfelde tussen de hybride XR CrossMax, en de gelauwerde XT Wings 2.
Eerlijk gezegd, ben ik eerst gaan kijken bij Decathlon, maar daar hadden ze niet veel in stock. Exit Decathlon dus.
Ik overwoog nog naar Scarabee Sports & outdoor in Nederland te rijden, maar ik herinnerde me net op tijd dat ik op de website had gelezen dat ze in vakantie waren. Jammer genoeg bleek achteraf dat ze vrijdag wél al terug open waren. Desondanks zal ik hen sowiezo in de toekomst wel eens een bezoekje brengen, bij Decathlon vind ik toch niet meer zo mijn goesting wat betreft loopkleding.
Uiteindelijk besloot ik opnieuw naar RSLab te gaan, die recent verhuisd waren van Beveren naar Zwijndrecht. De nieuwe winkel ligt achterin in een bedrijvenzone, en is een stuk groter dan die op de vorige locatie. Ik vertelde de dame die ons zou helpen mijn wensen, en die werden al snel vertaald in een vijftal schoendozen.
De CrossMax was ondertussen al afgevallen, omdat ik eigenlijk toch wel een échte trailschoen wou, en niet persé zo'n hybride 'door to trail'-schoen. Het eerste paar, de SpeedCross 3 - speciaal ontworpen voor een stevige grip op modder en sneeuw - voelden eigenlijk meteen als gegoten. De looptest op de drukplaat bevestigde dit: slechts een kleine afwijking bij het landen met mijn linkervoet, maar verder een bijna perfect neutraal afwikkel-patroon, ondanks dat deze schoenen (in de nieuwe versie 3) geen specifieke ondersteuning (meer) hebben (totaal onnodig bij een trailschoen ook, volgens mij). Mogelijk zijn mijn enkels door het regelmatig trailen in die mate bijgesterkt dat ik nu veel minder proneer; bij mijn vorige test bleek ik immers stevig over-te-proneren.
De XA Pro 5 was eerder een echte bergschoen, dus die vond ik minder geschikt voor onze Belgische trails en de XT Wings zaten jammer genoeg niet zo goed; hoe vast ik mijn veters ook deed, mijn voet bleef lichtjes schuiven. De XT Wings S-Lab 4 voelden dan weer een stuk beter aan, en zagen er bovendien fantastisch uit, maar het eerste paar dat ik had uitgeprobeerd zat ontegensprekelijk het beste. De looks zijn ondergeschikt aan comfort en gemak, dus koos ik voor het eerste paar: de Salomon SpeedCross 3. Achteraf blijkt het weliswaar een wedstrijdschoen te zijn, maar de internetkritieken zijn over de hele lijn gelukkig uiterst positief.
Labels:
Schoenen
donderdag 15 september 2011
La Porte des Ardennes 2011 - Seraing
Afgelopen zondag zat ik rond 7u30 in de auto, op weg naar La Porte des Ardennes, een trail van pakweg 33km. Het zou mijn langste afstand tot nog toe worden, 3km langer dan mijn zwerftochtje in Narbonne, en ruim 8km verder dan de Fantomen-trail enkele weken terug.
Rond kwart over negen kwam ik aan in Seraing. Aanvankelijk was het flink aan het regenen, en ik trok uit voorzorg mijn regenvestje maar aan. Bij het ophalen van mijn startnummer kwam ik Michaël en Chris tegen, die hun nummers al hadden ontvangen. Het was ondertussen al minder hard aan het regenen, en ik besloot op het laatste moment mijn regenvestje terug uit te trekken. Een echte trailrunner mag best een beetje nat worden ;)
Rond kwart over negen kwam ik aan in Seraing. Aanvankelijk was het flink aan het regenen, en ik trok uit voorzorg mijn regenvestje maar aan. Bij het ophalen van mijn startnummer kwam ik Michaël en Chris tegen, die hun nummers al hadden ontvangen. Het was ondertussen al minder hard aan het regenen, en ik besloot op het laatste moment mijn regenvestje terug uit te trekken. Een echte trailrunner mag best een beetje nat worden ;)
Labels:
Trailrunning,
Wedstrijd
zaterdag 27 augustus 2011
Bloggerdeblog
Nog twee drie mooie verslagen van de Trail des Fantômes:
Michaël Desmet - Mooi verslag van de 25K op een kersverse Blog!
TAR 2011 - 50K in voorbereiding van de TAR 2011
Wouter Delen - Tof verslag van de 50km
Ik had me trouwens tegelijk met de Fantomen-trail ingeschreven voor de Trail du Barrage, een kortere trail van ongeveer 14km met ruim 1000 hoogtemeters. De lopers van de 50km van de Trail des Fantômes hebben een groot deel van dit stuk ook gelopen. Alvast de Teaser/Trailer:
Ik twijfel nog, maar mogelijk schrijf ik me nog op de valreep in voor de trail La Porte des Ardennes op 11 september… 33km, maar geen idee van de hoogtemeters...
David.
Michaël Desmet - Mooi verslag van de 25K op een kersverse Blog!
TAR 2011 - 50K in voorbereiding van de TAR 2011
Wouter Delen - Tof verslag van de 50km
Ik had me trouwens tegelijk met de Fantomen-trail ingeschreven voor de Trail du Barrage, een kortere trail van ongeveer 14km met ruim 1000 hoogtemeters. De lopers van de 50km van de Trail des Fantômes hebben een groot deel van dit stuk ook gelopen. Alvast de Teaser/Trailer:
Ik twijfel nog, maar mogelijk schrijf ik me nog op de valreep in voor de trail La Porte des Ardennes op 11 september… 33km, maar geen idee van de hoogtemeters...
David.
Labels:
Diversen,
Inschrijving
vrijdag 26 augustus 2011
Trail des Fantômes 2011 - La Roche en Ardenne
Al een tijdje verruil ik met veel plezier het asfalt zoveel mogelijk voor bospaadjes, landweggetjes en andere onverharde ondergronden. Het was dan ook slechts een kwestie van tijd voor ik in plaats van een klassieke weg-wedstrijd zou deelnemen aan een georganiseerde trailrun.
De keuze viel al snel op de Trail des Fantômes in La Roche. Mijn echtgenote's oma had daar tot voor enige jaren een buitenverblijf vlak langs de Ourthe, dus helemaal onbekend terrein was het niet voor mij. Aan lopen dacht ik toen echter nog lang niet; in het beste geval was ik te porren voor een wandelingetje naar het dorp. :)
Het was een aangenaam weerzien, maar veel tijd om rond te kijken had ik Zondagmorgen niet meer. Ik was weliswaar ruim op tijd, maar ik moest mijn startnummer nog ophalen. Ik twijfelde eerst of ik naast mijn waterzak ook mijn heupriem met twee flessen zou meenemen, maar vermits er onderweg zowieso bevoorrading was, besloot ik dat niet te doen. Een twee liter zou toch voldoende moeten zijn...
De keuze viel al snel op de Trail des Fantômes in La Roche. Mijn echtgenote's oma had daar tot voor enige jaren een buitenverblijf vlak langs de Ourthe, dus helemaal onbekend terrein was het niet voor mij. Aan lopen dacht ik toen echter nog lang niet; in het beste geval was ik te porren voor een wandelingetje naar het dorp. :)
Het was een aangenaam weerzien, maar veel tijd om rond te kijken had ik Zondagmorgen niet meer. Ik was weliswaar ruim op tijd, maar ik moest mijn startnummer nog ophalen. Ik twijfelde eerst of ik naast mijn waterzak ook mijn heupriem met twee flessen zou meenemen, maar vermits er onderweg zowieso bevoorrading was, besloot ik dat niet te doen. Een twee liter zou toch voldoende moeten zijn...
Labels:
Trailrunning,
Wedstrijd
vrijdag 29 juli 2011
Trailrunning in Narbonne
Hoewel we door de verbouwingen aanvankelijk niet van plan waren op verlof te gaan dit jaar, hadden we het toch even nodig te ontsnappen aan de sleur. We besloten voor een korte kampeervakantie te gaan, en omdat we vorig jaar in de Kathaar-streek niet alle uitstappen hadden kunnen doen die we gepland hadden, boekten we een weekje op dezelfde camping vlakbij Narbonne als vorig jaar. We kregen op verzoek zelfs hetzelfde plekje toegewezen, en na het opzetten van de tent waren we dan ook meteen 'thuis'.
Na een paar dagen heerlijk ontspannen, werd het eindelijk nog eens tijd voor een lang duurloopje. In een poging om te ergste hitte voor te zijn, had ik mijn wekker op 6u gezet. Na één keertje snoezen sloop ik dan ook tien minuutjes later zachtjes de tent uit (in de hoop niemand wakker te maken) en kleedde me om in het sanitair.
Ook deze keer had ik mijn routes via de gekende routeplan-sites met satelietfoto's uitgestippeld. Eéntje van 15, 20 en één van 28km. Al was mijn 'verste' loopervaring tot dan toe slechts pakwag 21km, en dan ook nog over vlak terrein, toch besloot ik voor de route van 28km te gaan. Bij trailen is de tijd minder belangrijk, en ik voelde me sterk genoeg. 'Rustig aan, en vooral luisteren naar m'n lichaam' nam ik me voor.
Ook qua bevoorrading had ik me ruim voorzien van water: 2liter in mijn rugzak, een dikke 500ml in mijn heupriem, en een los flesje van 750ml. Als eventuele extra energie had ik twee 'Fruit Pockets' van de kids gepikt :). Die zou ik dan - preventief en onder het mom van baat het niet dan schaad het niet - op gezette tijden opsmullen.
Een paar minuten over half zeven was ik dan ook lekker ontspannen aan het lopen richting de bergen. Het eerste stukje langs het meer kende ik nog van vorig jaar, en was een welkom weerzien. In plaats van aan het einde van de camping echter het steile stukje omhoog te klauteren, ging deze langere route vandaag verderdoor, verder langsheen het meer.
Na ongeveer 2km moest ik de autosnelweg onderdoor, de 'Langedociene'. Op zich een vreemde ervaring, want de middenberm bestond plaatselijk uit niet meer dan een rooster, waardoor ik het verkeer gewoon doorheen kon zien voorbijrazen. Dan moest ik nog een klein stukje door een residentiële wijk, en toen begon het eigenlijke avontuur.
Een kronkelend weggetje bracht me een stukje hogerop, en een bordje waarschuwde me dat toegang tot de paadjes verderop beperkt was voor 'recreatief en niet-gemotoriseerd' verkeer. Meer verkeer dan eventueel enkele MTB'ers zou ik dus niet tegenkomen. Al snel kwam ik op het kruispunt van de grote lus die ik had uitgestippeld. Ik beslootlinksom rechtsom - met de klok mee - te gaan lopen, en mocht meteen beginnen klimmen.
Even later kreeg ik een prachtig uitzicht over het meer. Na een paar foto's liep ik dapper verder, en stilaan begon de klim wat steviger te worden. De zandweggetjes gingen tevens over in rotspaadjes, bezaaid met stenen van verraderlijk formaat. Dit was oppassen geblazen! Als ik niet goed uitkeek was de kans niet ondenkbeeldig een enkel te verzwikken of erger. De weg bleef ondertussen stijgen en weer dalen, en af en toe ruste ik eventjes uit onder het mom van een mooie foto ;).
Nabij het 'halfwaypoint' - tevens het hoogst punt van mijn route - werden de klimmetjes - en de afdelingen uiteraard ook - wat steviger. Ik begon dan ook uit te kijken naar het 14km punt, waar ik me voorgenomen had zo'n fruitzakje te nuttigen, en een smsje naar het huisfront te sturen dat alles nog ok was.
Net voor bij het 14km punt echter, op nota bena het verste punt van mijn vertrekpunt, gaf m'n Garmin er plots de brui aan: 'GrmErr' gaf het display aan, en buiten mijn positie en het startpunt weigerde het ding mijn route nog te tonen. Na een dik kwartier prutsen, starten, stoppen en zelfs weer heropstarten gaf ik het op. De GPS-tracking werkte nog prima, maar verder kon ik op m'n Garmin niet meer rekenen.
Gelukkig brengt in zulke gevallen de iPhone altijd wel redding, en hoewel ik data-verbruik in het buitenand altijd wil vermijden, had ik nu geen keus. De WalkJogRun app toverde al snel mijn route tevoorschijn, en kon ik weer op weg. Ik besloot de data-roaming weer uit te zetten, en me te baseren op de route zonder kaart. Dat lukte prima, hoewel het vervelend was elke splitsing of kruispunt te moeten stoppen op de iPhone te raadplegen. Normaal gesproken zou ik dat lopend kunnen doen, maar de staat van de paadjes en weggetjes lieten dat niet echt toe.
Het grootste probleem echter bleek mentaal te zijn. Na deze vervelende tegenslag leken de hellingen allemaal wat steiler, werd de zon al snel te fel, en verliep het allemaal wat moeizamer. Ondanks dat het geen wedstrijd was, en bij trailen vooral genieten belangrijk is, had ik gehoopt onder de vier uur te blijven. Dat zat er duidelijk niet meer in.
Vanaf km 18 ongeveer werd mijn route echter wat rechtlijniger met heel wat minder splisingen of kruispunten, en speelde ik het klaar grotere stukken te memoriseren. Ik kreeg weer wat meer moed, en het begon allemaal weer wat beter te vlotten. Toen ik uiteindeijk het startpunt van mijn lus bereikte bleek dat ik al ruim 3km over mijn langste route ooit zat.
Na nog een kilometerje afdalen kwam ik uiteindelijk weer terecht in de 'bewoonde wereld' en arriveerde ik na het opnieuw onderdoorsteken van de autosnelweg weer bij het meer. De laaste twee kilometers waren zwaar, maar dat kwam dan vooral door de felle zon, waartegen ik nu praktisch geen bescherming had. Moe, maar voldaan kwam ik na ruim vier uur weer bij de camping aan, waar de kids me al enthousiast stonden op te wachten.
Uit het samenvoegen van de gesplitste gps-track, bleek trouwens dat ik uiteindelijk bijna 30km had afgelegd. Een paar honder meters (die ik wandelde terwijl ik de Garmin trachtte te resetten) werden niet geregistreerd, maar daar lig ik niet van wakker; ik heb enorm genoten van het lopen, en dat was de bedoeling.
Tot slot misschien nog eens wat sfeerbeelden:
Na een paar dagen heerlijk ontspannen, werd het eindelijk nog eens tijd voor een lang duurloopje. In een poging om te ergste hitte voor te zijn, had ik mijn wekker op 6u gezet. Na één keertje snoezen sloop ik dan ook tien minuutjes later zachtjes de tent uit (in de hoop niemand wakker te maken) en kleedde me om in het sanitair.
Ook deze keer had ik mijn routes via de gekende routeplan-sites met satelietfoto's uitgestippeld. Eéntje van 15, 20 en één van 28km. Al was mijn 'verste' loopervaring tot dan toe slechts pakwag 21km, en dan ook nog over vlak terrein, toch besloot ik voor de route van 28km te gaan. Bij trailen is de tijd minder belangrijk, en ik voelde me sterk genoeg. 'Rustig aan, en vooral luisteren naar m'n lichaam' nam ik me voor.
Ook qua bevoorrading had ik me ruim voorzien van water: 2liter in mijn rugzak, een dikke 500ml in mijn heupriem, en een los flesje van 750ml. Als eventuele extra energie had ik twee 'Fruit Pockets' van de kids gepikt :). Die zou ik dan - preventief en onder het mom van baat het niet dan schaad het niet - op gezette tijden opsmullen.
Een paar minuten over half zeven was ik dan ook lekker ontspannen aan het lopen richting de bergen. Het eerste stukje langs het meer kende ik nog van vorig jaar, en was een welkom weerzien. In plaats van aan het einde van de camping echter het steile stukje omhoog te klauteren, ging deze langere route vandaag verderdoor, verder langsheen het meer.
Na ongeveer 2km moest ik de autosnelweg onderdoor, de 'Langedociene'. Op zich een vreemde ervaring, want de middenberm bestond plaatselijk uit niet meer dan een rooster, waardoor ik het verkeer gewoon doorheen kon zien voorbijrazen. Dan moest ik nog een klein stukje door een residentiële wijk, en toen begon het eigenlijke avontuur.
Een kronkelend weggetje bracht me een stukje hogerop, en een bordje waarschuwde me dat toegang tot de paadjes verderop beperkt was voor 'recreatief en niet-gemotoriseerd' verkeer. Meer verkeer dan eventueel enkele MTB'ers zou ik dus niet tegenkomen. Al snel kwam ik op het kruispunt van de grote lus die ik had uitgestippeld. Ik besloot
Even later kreeg ik een prachtig uitzicht over het meer. Na een paar foto's liep ik dapper verder, en stilaan begon de klim wat steviger te worden. De zandweggetjes gingen tevens over in rotspaadjes, bezaaid met stenen van verraderlijk formaat. Dit was oppassen geblazen! Als ik niet goed uitkeek was de kans niet ondenkbeeldig een enkel te verzwikken of erger. De weg bleef ondertussen stijgen en weer dalen, en af en toe ruste ik eventjes uit onder het mom van een mooie foto ;).
Nabij het 'halfwaypoint' - tevens het hoogst punt van mijn route - werden de klimmetjes - en de afdelingen uiteraard ook - wat steviger. Ik begon dan ook uit te kijken naar het 14km punt, waar ik me voorgenomen had zo'n fruitzakje te nuttigen, en een smsje naar het huisfront te sturen dat alles nog ok was.
Net voor bij het 14km punt echter, op nota bena het verste punt van mijn vertrekpunt, gaf m'n Garmin er plots de brui aan: 'GrmErr' gaf het display aan, en buiten mijn positie en het startpunt weigerde het ding mijn route nog te tonen. Na een dik kwartier prutsen, starten, stoppen en zelfs weer heropstarten gaf ik het op. De GPS-tracking werkte nog prima, maar verder kon ik op m'n Garmin niet meer rekenen.
Gelukkig brengt in zulke gevallen de iPhone altijd wel redding, en hoewel ik data-verbruik in het buitenand altijd wil vermijden, had ik nu geen keus. De WalkJogRun app toverde al snel mijn route tevoorschijn, en kon ik weer op weg. Ik besloot de data-roaming weer uit te zetten, en me te baseren op de route zonder kaart. Dat lukte prima, hoewel het vervelend was elke splitsing of kruispunt te moeten stoppen op de iPhone te raadplegen. Normaal gesproken zou ik dat lopend kunnen doen, maar de staat van de paadjes en weggetjes lieten dat niet echt toe.
Het grootste probleem echter bleek mentaal te zijn. Na deze vervelende tegenslag leken de hellingen allemaal wat steiler, werd de zon al snel te fel, en verliep het allemaal wat moeizamer. Ondanks dat het geen wedstrijd was, en bij trailen vooral genieten belangrijk is, had ik gehoopt onder de vier uur te blijven. Dat zat er duidelijk niet meer in.
Vanaf km 18 ongeveer werd mijn route echter wat rechtlijniger met heel wat minder splisingen of kruispunten, en speelde ik het klaar grotere stukken te memoriseren. Ik kreeg weer wat meer moed, en het begon allemaal weer wat beter te vlotten. Toen ik uiteindeijk het startpunt van mijn lus bereikte bleek dat ik al ruim 3km over mijn langste route ooit zat.
Na nog een kilometerje afdalen kwam ik uiteindelijk weer terecht in de 'bewoonde wereld' en arriveerde ik na het opnieuw onderdoorsteken van de autosnelweg weer bij het meer. De laaste twee kilometers waren zwaar, maar dat kwam dan vooral door de felle zon, waartegen ik nu praktisch geen bescherming had. Moe, maar voldaan kwam ik na ruim vier uur weer bij de camping aan, waar de kids me al enthousiast stonden op te wachten.
Uit het samenvoegen van de gesplitste gps-track, bleek trouwens dat ik uiteindelijk bijna 30km had afgelegd. Een paar honder meters (die ik wandelde terwijl ik de Garmin trachtte te resetten) werden niet geregistreerd, maar daar lig ik niet van wakker; ik heb enorm genoten van het lopen, en dat was de bedoeling.
Tot slot misschien nog eens wat sfeerbeelden:
Labels:
Buitenland,
Frankrijk,
Fun Run,
Trailrunning
Trailrunning in Narbonne
Hoewel we door de verbouwingen aanvankelijk niet van plan waren op verlof te gaan dit jaar, hadden we het toch even nodig te ontsnappen aan de sleur. We besloten voor een korte kampeervakantie te gaan, en omdat we vorig jaar in de Kathaar-streek niet alle uitstappen hadden kunnen doen die we gepland hadden, boekten we een weekje op dezelfde camping vlakbij Narbonne als vorig jaar. We kregen op verzoek zelfs hetzelfde plekje toegewezen, en na het opzetten van de tent waren we dan ook meteen 'thuis'.
Na een paar dagen heerlijk ontspannen, werd het eindelijk nog eens tijd voor een lang duurloopje. In een poging om te ergste hitte voor te zijn, had ik mijn wekker op 6u gezet. Na één keertje snoezen sloop ik dan ook tien minuutjes later zachtjes de tent uit (in de hoop niemand wakker te maken) en kleedde me om in het sanitair.
Na een paar dagen heerlijk ontspannen, werd het eindelijk nog eens tijd voor een lang duurloopje. In een poging om te ergste hitte voor te zijn, had ik mijn wekker op 6u gezet. Na één keertje snoezen sloop ik dan ook tien minuutjes later zachtjes de tent uit (in de hoop niemand wakker te maken) en kleedde me om in het sanitair.
Labels:
Buitenland,
Frankrijk,
Fun Run,
Trailrunning
maandag 6 juni 2011
20km door Brussel 2011
Hoewel het de laatste tijd enorm stil is op m'n blog, zit het met het lopen voorlopig wel goed. Zelfs met bijna een week volledige rust in voorbereiding van de 20Km van Brussel liep ik vorige maand mijn 'beste' maand qua kilometers.
Over die 20km had ik aanvankelijk echter een beetje gemengd gevoel. Oorspronkelijk startte ik immers met lopen om wat overtollige kilootjes te verliezen, maar gaandeweg bleek lopen een ideale manier om te ontstressen, en tot rust te komen. Bij m'n laatste wedstrijd, de Zandvoort Circuit Run vorig jaar, voelde ik me echter niet helemaal op m'n gemak. Zulke massa-events zijn eigenlijk niks voor mij. Als eerder langzame loper haal ik zowieso nooit meldenswaardige resultaten, maar vooral die drukte en het lange wachten tot de effectieve start, zijn er wat te veel aan.
Over die 20km had ik aanvankelijk echter een beetje gemengd gevoel. Oorspronkelijk startte ik immers met lopen om wat overtollige kilootjes te verliezen, maar gaandeweg bleek lopen een ideale manier om te ontstressen, en tot rust te komen. Bij m'n laatste wedstrijd, de Zandvoort Circuit Run vorig jaar, voelde ik me echter niet helemaal op m'n gemak. Zulke massa-events zijn eigenlijk niks voor mij. Als eerder langzame loper haal ik zowieso nooit meldenswaardige resultaten, maar vooral die drukte en het lange wachten tot de effectieve start, zijn er wat te veel aan.
Labels:
Wedstrijd
vrijdag 8 april 2011
Langs de watervallen van Coo - Mijn eerste Trail
Zoals gepland brachtten we het vorig weekend - ter gelegenheid van de verjaardag van mijn echtgenote's stiefvader - door in de Ardennen, meerbepaald in Coo bij Stavelot, op een paar honder meter van de watervallen.
Naast de geplande spelletjes en gezamenlijk activiteiten was er uiteraard nog ruimte voor persoonlijke ontspanning, wat zich voor mij natuurlijk vertaalde in een looptraining.
Op basis van een paar routes op WalkJogRun en EveryTrail had ik vooraf al een route uitgetekend van ongeveer 10km, en deze op m'n Garmin gezet. Best wel spannend, want ik baseerde mijn route grotendeels op gegevens van anderen, en afgaand van de satelietbeelden zou mijn route niet overal via de paden lopen - zeker niet het laatste gedeelte. Vermits dit bovendien zo'n beetje mijn vuurdoop zou zijn wat betreft trailrunning, had ik het aantal kilometers wel bewust beperkt gehouden. Ik zou vooral gaan genieten van de natuur, rustig lopen en vooral naar mijn lichaam te luisteren.
Rond zeven uur trok ik zaterdagmorgen tenslotte de deur van het vakantiehuisje achter me dicht, en hoewel het een zonnige dag beloofde te worden was het nog redelijk fris. Voor het eerst sind ik startte met lopen had ik het gevoel géén muziek nodig te hebben - ik ging eens écht opgaan in de natuur. Mijn route ingesteld op de Garmin, en ging ik even later - zonder oordopjes - rustig van start. Afgeleid door het prachtige Ardense landschap miste ik al na amper een kilometer een afslag, en moest ik een eindje teruglopen.
De Garmin is duidelijk niet bedoeld als navigatietoestel, want de route-assistentie is niet altijd even ondubbelzinnig. Voornamelijk bij kruispunten met verschillende weggetjes die in grote lijnen in de zelfde richting lopen is het display soms moeilijk eenduidig af te lezen. Voor een globale aanduiding van de juiste richting bleek het desondanks een welkom hulmiddel, en voor eventuele noodgevallen (zowel wat navigatie als veiligheid betrof) had ik tenslotte mijn iPhone mee.
Na twee kilometer echter stuitte ik echter op een afspanning met prikkeldraad. Ondanks dat het pijltje van de Garmin mij rechtdoor het bos in stuurde, vond ik het toch geen goed idee de prikkeldraad te negeren. Ik liep eerst het linkse paadje op, maar dat leidde me steeds verder van mijn route weg. Opnieuw liep ik enkele honderd meters terug, en naam het rechterpad. Dat paadje leek rondom de heuvel te lopen, en ik gokte dat ik dan weer aansluiting zou vinden op mijn geplande route. Die gok bleek gelukkig juist. Het oorspronkelijke paadje 'rechtdoor' kruiste even later terug mijn weg, en kon ik mijn route vervolgen.
Na de eerste heuvel ging het terug lichtjes bergafwaarts, en na het eerdere heuvelopwaarts zwoegen, was de lichte afdaling welgekomen. Lang duurde het uitrusten niet, want na een paar honderd meter begon de volgende klim. Aanvankelijk leek deze met een stijging van pakweg 6% gelijkaardig aan het net gepasseerde gedeelte, maar na anderhalve kilometer liep het na een kort vlak plateau heel wat steiler omhoog. Met occasionele stijgingspercentages van 10 tot 12% was het bij momenten - voor mij tenminste - toch flink zwaar, en onder het mom van 'toch een paar schoon fotokes pakken' nam ik toch af en toe een wandelpauze.
De ganse verdere route liep zowat bergopwaarts, tot aan kilometer 9. Ik wist vanuit mijn voorbereiding dat dit laatste stukje redelijk steil naar beneden zou worden, maar door het plotse ontbreken van enig duidelijk pad, leek me de afdaling leek me toch iets gemener dan verwacht. Rustig aan en af te toe steun zoekend bij een boom waagde ik toch de afdaling. Af en toe leek er zich terug iets van een paadje af te tekenen, maar even vaak moest ik gewoon een halve meter omlaag springen om vervolgens bij een boom steun te zoeken of mijn snelheid wat af te remmen. Dit was geen gewoon lopen meer - maar wel genieten!
Bijna beneden kwam ik zowaar terug een paadje tegen dat uitkwam op een oude, stenen trap tegen die zigzaggend tegen de flank van heuvel lag. Na een veertigtal treden kwam ik op het laatste stukje van mijn route, en stak - zonder het zelfs te beseffen - het bruggetje van de watervallen van Coo over.
Uit mijn loggegevens bleek achteraf hoe steil de afdeling wel was: over een lengte 600 meter tekende mijn Garmin een verval op van 143 meter - oftewel een dalingsgraad van gemiddeld 23,9%. Bij momenten lees ik zelfs een verval van 38,3% af.
Met een dikke 10km was mijn eerste échte trailrun eigenlijk wat aan de korte kant geweest. Ik was achteraf niet écht moe, en een paar kilometertjes extra hadden er nog wel bijgekund. Als ik de inspanning vooraf iets juister (en dus iets minder zwaar) had ingeschat, zou ik wellicht minder gewandeld hebben; ik heb teveel mijn krachten willen sparen.
Het smaakt alleszins naar meer. Vrij lopen, in de natuur, zonder al te veel te letten op tijden of tempo's. Het was genieten. Jammer toch dat de Ardennen voor ons net iets te ver is om elke weekend mijne 'lange trage' te gaan lopen...
Tot slot nog een paar sfeerbeelden:
Samenvatting Maart 2011
Naast de geplande spelletjes en gezamenlijk activiteiten was er uiteraard nog ruimte voor persoonlijke ontspanning, wat zich voor mij natuurlijk vertaalde in een looptraining.
Op basis van een paar routes op WalkJogRun en EveryTrail had ik vooraf al een route uitgetekend van ongeveer 10km, en deze op m'n Garmin gezet. Best wel spannend, want ik baseerde mijn route grotendeels op gegevens van anderen, en afgaand van de satelietbeelden zou mijn route niet overal via de paden lopen - zeker niet het laatste gedeelte. Vermits dit bovendien zo'n beetje mijn vuurdoop zou zijn wat betreft trailrunning, had ik het aantal kilometers wel bewust beperkt gehouden. Ik zou vooral gaan genieten van de natuur, rustig lopen en vooral naar mijn lichaam te luisteren.
Rond zeven uur trok ik zaterdagmorgen tenslotte de deur van het vakantiehuisje achter me dicht, en hoewel het een zonnige dag beloofde te worden was het nog redelijk fris. Voor het eerst sind ik startte met lopen had ik het gevoel géén muziek nodig te hebben - ik ging eens écht opgaan in de natuur. Mijn route ingesteld op de Garmin, en ging ik even later - zonder oordopjes - rustig van start. Afgeleid door het prachtige Ardense landschap miste ik al na amper een kilometer een afslag, en moest ik een eindje teruglopen.
De Garmin is duidelijk niet bedoeld als navigatietoestel, want de route-assistentie is niet altijd even ondubbelzinnig. Voornamelijk bij kruispunten met verschillende weggetjes die in grote lijnen in de zelfde richting lopen is het display soms moeilijk eenduidig af te lezen. Voor een globale aanduiding van de juiste richting bleek het desondanks een welkom hulmiddel, en voor eventuele noodgevallen (zowel wat navigatie als veiligheid betrof) had ik tenslotte mijn iPhone mee.
Na twee kilometer echter stuitte ik echter op een afspanning met prikkeldraad. Ondanks dat het pijltje van de Garmin mij rechtdoor het bos in stuurde, vond ik het toch geen goed idee de prikkeldraad te negeren. Ik liep eerst het linkse paadje op, maar dat leidde me steeds verder van mijn route weg. Opnieuw liep ik enkele honderd meters terug, en naam het rechterpad. Dat paadje leek rondom de heuvel te lopen, en ik gokte dat ik dan weer aansluiting zou vinden op mijn geplande route. Die gok bleek gelukkig juist. Het oorspronkelijke paadje 'rechtdoor' kruiste even later terug mijn weg, en kon ik mijn route vervolgen.
Na de eerste heuvel ging het terug lichtjes bergafwaarts, en na het eerdere heuvelopwaarts zwoegen, was de lichte afdaling welgekomen. Lang duurde het uitrusten niet, want na een paar honderd meter begon de volgende klim. Aanvankelijk leek deze met een stijging van pakweg 6% gelijkaardig aan het net gepasseerde gedeelte, maar na anderhalve kilometer liep het na een kort vlak plateau heel wat steiler omhoog. Met occasionele stijgingspercentages van 10 tot 12% was het bij momenten - voor mij tenminste - toch flink zwaar, en onder het mom van 'toch een paar schoon fotokes pakken' nam ik toch af en toe een wandelpauze.
De ganse verdere route liep zowat bergopwaarts, tot aan kilometer 9. Ik wist vanuit mijn voorbereiding dat dit laatste stukje redelijk steil naar beneden zou worden, maar door het plotse ontbreken van enig duidelijk pad, leek me de afdaling leek me toch iets gemener dan verwacht. Rustig aan en af te toe steun zoekend bij een boom waagde ik toch de afdaling. Af en toe leek er zich terug iets van een paadje af te tekenen, maar even vaak moest ik gewoon een halve meter omlaag springen om vervolgens bij een boom steun te zoeken of mijn snelheid wat af te remmen. Dit was geen gewoon lopen meer - maar wel genieten!
Bijna beneden kwam ik zowaar terug een paadje tegen dat uitkwam op een oude, stenen trap tegen die zigzaggend tegen de flank van heuvel lag. Na een veertigtal treden kwam ik op het laatste stukje van mijn route, en stak - zonder het zelfs te beseffen - het bruggetje van de watervallen van Coo over.
Uit mijn loggegevens bleek achteraf hoe steil de afdeling wel was: over een lengte 600 meter tekende mijn Garmin een verval op van 143 meter - oftewel een dalingsgraad van gemiddeld 23,9%. Bij momenten lees ik zelfs een verval van 38,3% af.
Met een dikke 10km was mijn eerste échte trailrun eigenlijk wat aan de korte kant geweest. Ik was achteraf niet écht moe, en een paar kilometertjes extra hadden er nog wel bijgekund. Als ik de inspanning vooraf iets juister (en dus iets minder zwaar) had ingeschat, zou ik wellicht minder gewandeld hebben; ik heb teveel mijn krachten willen sparen.
Het smaakt alleszins naar meer. Vrij lopen, in de natuur, zonder al te veel te letten op tijden of tempo's. Het was genieten. Jammer toch dat de Ardennen voor ons net iets te ver is om elke weekend mijne 'lange trage' te gaan lopen...
Tot slot nog een paar sfeerbeelden:
 |  |  |
 |  |  |
| # Trainingen | Tijd | Afstand | Tempo | Snelheid | HR |
|---|---|---|---|---|---|
| 10 | 9:57:07 uren | 89.12 km | 6:28 per km | 9.27 km/h | 152 |
 Het aantal kilometers blijft wat schommelen... |  |  |
Labels:
Fun Run,
Trailrunning,
Training
Abonneren op:
Posts (Atom)