WLOB Trailrun 2014 (5/10) - Lummen - 17,5 km 240m D+

Oorspronkelijk zou de WLOB trailrun mijn allereerst georganiseerde trailrun worden sinds mijn deelname aan Trail du Grimace. Met 35 km en een dikke 400 hoogtemeter zou dit dan een relatief rustige retour naar het wedstrijd lopen zijn. 

Mijn ongeplande deelname aan Trail du Barrage plaatste echter één en ander in perspectief.

Trail du Barrage 2014 (21/9) - Engreux - 29km 1200m D+

Aanvankelijk stond Trail du Barrage niet op m'n planning. Ik ben sinds mijn loopdip vorig jaar weliswaar weer bezig stilaan de loopkilometers weer op te drijven, maar écht veel hoogtemeters zaten er dit jaar nog niet bij.

Met ruim 1200 hoogtemeters op een kleine 29km leek Deze me dan ook nog iets te hoog gegrepen als eerste wedstrijd na bijna anderhalf jaar. Via ons RoT-team kreeg ik echter een gratis startplaats aangeboden, en na wat licht aandringen vanwege de hoofdsponsor (Valor Services), besloot ik uiteindelijk toch maar deel te nemen, en het te beschouwen als een doorgedreven duurtraining, met uiteraard de nodige hoogtemeters.

Gezins-verkenning + Funrun in de Amblèvevallei

Het gebied waar de Ninglispo - naar verluid de enige bergrivier in België - doorheen stroomt, is sinds 1949 geklasseerd; ongerepte natuur verzekerd dus. Volgens Wandermagazin is de wandelroute 'In de Amblèvevallei' dan ook een '... zeer gevarieerde, maar veeleisende wandeling langs de beken Ninglinspo en Chefna.'. 

Deze veelzeggende omschrijving kon niet anders dan onze aandacht trekken, en deze wandeling belandde uiteindelijk met een groot uitroepteken op de planning voor onze dicht-bij-huis-vakantie in La Roche-en-Ardennes van dit jaar.

Teleurstelling bij eerste Ultra: La Grimace de Grand Georges 2013 (19/5) - 55km, 1500m d+ @ Marche-en-Famenne

Na het lezen van diverse positieve verslagen van collega-lopers smaakt de pil van de opgave achteraf nog wat bitterder. Nochtans waren alle elementen voor een succesvolle trail ruimschoots aanwezig - enkel m'n enkel  voelde nog een beetje zwak. Om een lange rit vooraf en nadien te vermijden, waren we voor het weekend uitgenodigd bij m'n schoonouders, die in Amonines -  op een klein half uurtje van Marche - een chalet hebben.

Die zondag ochtend stond ik dan ook ruim op tijd aan de start om m'n nummer op te halen. Net als bij La Bouillonante kon ik nog een korte babbel slaan met Veerle, die toen eerste dame werd. Dit zou haar eerste keer over de 35km worden, dus van een podiumplaats durfde ze nog niet dromen, maar ik was ervan overtuigd dat ze hoog zou eindigen. Tijdens de briefing  dacht ik nog enkele FaceBook vrienden te herkennen, maar veel tijd om hen te begroeten had ik wederom niet.

La Bouillonante 2013 (19/4) - Bouillon - 24km, 1000m d+

Net als vorig jaar bij mijn eerste deelname ben verloopt de heenreis voorspoedig en ben ik relatief vroeg ter plaatse. Ik weet nu waar de handige parkeerplaatsen te vinden zijn, en parkeer me op amper 20 meter van mijn plekje van vorig jaar. Ik herinner me bovendien hoe ik snel boven in het kasteel raak, dus ik heb nog even de tijd om mijn uitrusting na te kijken.

19/5/2013: La Grimace du Grand George - 55km, 1500m d+ @ Marche-en-Famenne

Hoewel het niet echt een 'geheim' was, waren toch slechts een handjevol mensen op de hoogte van mijn eerste grote doel van 2013. Sommige mensen - zowel kennissen als facebook vrienden - begonnen me aan de hand van mijn trainingsvolume wel stilaan vragen te stellen: 'Ben je aan het trainen voor een Marathon?', of: 'Die boeken die je leest... Het begint duidelijk te kriebelen. Wanneer loop je je eerste Ultra?'.

Nu ik afgelopen weekend ruim 42km liep in training, is het misschien wel het moment om er eindelijk voor 'uit' te komen: sinds 1 december vorig jaar ben ik inderdaad ingeschreven voor wat met 55km effectief mijn allereerste Ultra-Marathon zal worden: 'La Grimace du Grand George' in Marche-en-Famenne. Een uitdaging, die toen op zich zeker wel haalbaar leek, maar omdat ik absoluut geen zekerheid had of ik mezelf inderdaad op een klein half jaar nog voldoende kon voorbereiden op de Marathon-afstand +13km mét daarbij nog de nodige hoogtemeters, besloot ik mijn deelname nog niet meteen aan de grote klok te hangen. 

Testloop H-Trail 23 maart 2013

Toen Geert me enkele weken terug uitnodigde om samen met hem en Paula een 'nog geheime trail' uit te testen en mee op te tekenen, was ik uiteraard meteen van de partij. Meer info dan dan de locatie kon hij nog niet delen, maar hij kon alvast één waarschuwing meegeven: 'Voorzie iets droog voor achteraf, want het kàn en zàl nat worden.' Onnodig te vertellen dat ik erg nieuwsgierig was...

Zaterdag was het dan zover: Om 7u vertrokken we in één auto naar <piep> van waaruit we de trein verder zouden nemen naar <piep>. De ruim twee uur durende rit vloog door de gezellige babbel letterlijk voorbij. Na een snelle koffie - en mijn definitieve schoenkeuze (ik twijfelde tussen mijn waterwerende SpeedCross 3's en de sneldrogende Trailroc's, maar koos uiteindelijk voor die laatste) - stapten we op de trein naar onze start-bestemming. 

BearTrail 2012 (27/10) - Voeren - 37km, 800m d+

Zoals gewoonlijk stond mijn sporttas netjes klaar van de avond ervoor. Als om 6u de wekker afloopt heb ik ook niet veel meer te doen dan de honden eten te geven, en me om te kleden. Het blijkt echter best wel koud, en ik vraag me af of een korte thight wel een goed idee was.  Gelukkig bleek ik zeker niet de enige die met korte broek aan de start verscheen.

Trail des Fantômes 2012 (19/8) - La Roche-en-Ardennes - 25km, 1200m d+

De Trail des Fantômes was vorig jaar mijn eerste échte georganiseerde trailrun en na de geweldige ervaring van toen, sprak het dan ook bijna voor zich dat ik bij editie 2012 opnieuw aan de start zou verschijnen.

De organisatie had al verklapt dat de route dit jaar 'licht' gewijzigd werd, met maar liefst 400 extra hoogtemeters. De weersvoorspellingen gaven bovendien minstens 35 graden aan, dus het beloofde een uitdagende editie te worden.

Trail des Epioux 2012 (30/6) - Florenville - 25km, 600m d+

Het Festival Trail Semois stond al geruime tijd in mijn agenda en afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover. Nog maar mijn tweede trail dit jaar, dus ik had er eigenlijk wel zin in. Deze keer betekende het echter eens niét super-vroeg opstaan, want de korte route 'Trail des Epioux' van 25km startte pas om 13u. Een beetje laat naar mijn zin, want ik start liever wat vroeger.

Ondanks het late start-uur schieten mijn oogjes 's morgens gewoontegetrouw (veel te) vroeg open, en heb ik dus alle tijd mij op m'n gemakje voor te bereiden. Ook de autorit van ruim twee uur naar Florenville verloopt spoedig, en rond de middig vind ik zelfs nog redelijk een parkeerplekje vlak bij de ingang van het terrein.

Net voor de start sla ik nog even een praatje met Michael, en al pratend merk ik op dat mijn hartslag precies wat aan de hoge kant zit: 120 slagen per minuut, en dat terwijl ik nog niet eens aan het lopen ben. Veel tijd om mij er zorgen over te maken krijg ik echter niet, want iets later begint de countdown, en krijgen we het startsein.

La Bouillonante 2012 (24/4) - Bouillon - 24km, 1200m d+

Het is door allerlei redenen (werk, verbouwingen, sociale verplichtingen, enz) al een tijdje heel stil op de blog, maar onder het motto 'beter lopen dan erover te schrijven' lukt het lopen gelukkig nog wel. Een verslagje van mijn laatste trail wil ik jullie echter niet onthouden. Meer updates volgen binnenkort.

La Bouillonante 2012 (24/4) - Bouillon - 24km, 1200m d+

Zaterdagmorgen was het dan eindelijk zover: La Bouillonante. Na de 'Trail du Barrage' in Nisramont vorig jaar (waarvoor ik blijkbaar nooit het verslagje heb gepost, dat houden jullie nog tegoed) had ik geen wedstrijdjes meer gelopen, en dat begon wat te steken. Hoewel ik tijdens de week de laatste tijd heel wat minder kilometers kan doen, probeer ik in de weekends toch altijd tijd te maken voor 'ne lange'. Die afstanden schommelen tegenwoordig tussen de twintig en dertig kilometer (en bijna altijd op onverharde bospaadjes), dus voor de afstand van 'La Bouillonante' verwachtte ik alvast geen al te grote problemen. 'La Bouillonante' staat echter bekend als één van de zwaarste trails in België (op zijn minst voor wat de 50K afstand betreft), en met 1200 positieve hoogtemeters voor de 24K afstand diende er dus wel heel wat geklommen te worden.

Trail des Hautes Fagnes 2011 - Malmédy (Updated 29/9)

De Trail des Hautes Fagnes stond al een tijdje op m'n looplijstje, maar viel door omstandigheden net binnen de planning van het optrekken van onze veranda. Doordat de werken nog redelijk vlot opschoten vorig weekend kwam er gelukkig op het laatste moment toch nog een gaatje vrij. Oorspronkelijk wou ik de lange afstand lopen, maar ik bleef tot het laatst twijfelen. Vermits ik de volgende dag constant de ladder op en af moest besloot ik me maar veiligheidshalve voor de kortere 'mini-trail' van 15km in te schrijven.

Ondanks de relatief korte afstand nam ik toch mijn Cambelbak mee. Met het warme weer was dat gezien ik altijd enorm transpireer geen overbodige luxe. In plaats van gewoon water had ik deze keer Isostar klaargemaakt, en had ik eveneneens enkele sportgels voorzien. Hopelijk zou ik hierdoor die kuitkrampen kunnen vermijden.

La Porte des Ardennes 2011 - Seraing

Afgelopen zondag zat ik rond 7u30 in de auto, op weg naar La Porte des Ardennes, een trail van pakweg 33km. Het zou mijn langste afstand tot nog toe worden, 3km langer dan mijn zwerftochtje in Narbonne, en ruim 8km verder dan de Fantomen-trail enkele weken terug.

Rond kwart over negen kwam ik aan in Seraing. Aanvankelijk was het flink aan het regenen, en ik trok uit voorzorg mijn regenvestje maar aan. Bij het ophalen van mijn startnummer kwam ik Michaël en Chris tegen, die hun nummers al hadden ontvangen. Het was ondertussen al minder hard aan het regenen, en ik besloot op het laatste moment mijn regenvestje terug uit te trekken. Een echte trailrunner mag best een beetje nat worden ;)

Trail des Fantômes 2011 - La Roche en Ardenne

Al een tijdje verruil ik met veel plezier het asfalt zoveel mogelijk voor bospaadjes, landweggetjes en andere onverharde ondergronden. Het was dan ook slechts een kwestie van tijd voor ik in plaats van een klassieke weg-wedstrijd zou deelnemen aan een georganiseerde trailrun.

De keuze viel al snel op de Trail des Fantômes in La Roche. Mijn echtgenote's oma had daar tot voor enige jaren een buitenverblijf vlak langs de Ourthe, dus helemaal onbekend terrein was het niet voor mij. Aan lopen dacht ik toen echter nog lang niet; in het beste geval was ik te porren voor een wandelingetje naar het dorp. :)

Het was een aangenaam weerzien, maar veel tijd om rond te kijken had ik Zondagmorgen niet meer. Ik was weliswaar ruim op tijd, maar ik moest mijn startnummer nog ophalen. Ik twijfelde eerst of ik naast mijn waterzak ook mijn heupriem met twee flessen zou meenemen, maar vermits er onderweg zowieso bevoorrading was, besloot ik dat niet te doen. Een twee liter zou toch voldoende moeten zijn...

Trailrunning in Narbonne

Hoewel we door de verbouwingen aanvankelijk niet van plan waren op verlof te gaan dit jaar, hadden we het toch even nodig te ontsnappen aan de sleur. We besloten voor een korte kampeervakantie te gaan, en omdat we vorig jaar in de Kathaar-streek niet alle uitstappen hadden kunnen doen die we gepland hadden, boekten we een weekje op dezelfde camping vlakbij Narbonne als vorig jaar. We kregen op verzoek zelfs hetzelfde plekje toegewezen, en na het opzetten van de tent waren we dan ook meteen 'thuis'.

Na een paar dagen heerlijk ontspannen, werd het eindelijk nog eens tijd voor een lang duurloopje. In een poging om te ergste hitte voor te zijn, had ik mijn wekker op 6u gezet. Na één keertje snoezen sloop ik dan ook tien minuutjes later zachtjes de tent uit (in de hoop niemand wakker te maken) en kleedde me om in het sanitair.

Ook deze keer had ik mijn routes via de gekende routeplan-sites met satelietfoto's uitgestippeld. Eéntje van 15, 20 en één van 28km. Al was mijn 'verste' loopervaring tot dan toe slechts pakwag 21km, en dan ook nog over vlak terrein, toch besloot ik voor de route van 28km te gaan. Bij trailen is de tijd minder belangrijk, en ik voelde me sterk genoeg. 'Rustig aan, en vooral luisteren naar m'n lichaam' nam ik me voor.

Ook qua bevoorrading had ik me ruim voorzien van water: 2liter in mijn rugzak, een dikke 500ml in mijn heupriem, en een los flesje van 750ml. Als eventuele extra energie had ik twee 'Fruit Pockets' van de kids gepikt :). Die zou ik dan - preventief en onder het mom van baat het niet dan schaad het niet - op gezette tijden opsmullen.

Een paar minuten over half zeven was ik dan ook lekker ontspannen aan het lopen richting de bergen. Het eerste stukje langs het meer kende ik nog van vorig jaar, en was een welkom weerzien. In plaats van aan het einde van de camping echter het steile stukje omhoog te klauteren, ging deze langere route vandaag verderdoor, verder langsheen het meer.

Na ongeveer 2km moest ik de autosnelweg onderdoor, de 'Langedociene'. Op zich een vreemde ervaring, want de middenberm bestond plaatselijk uit niet meer dan een rooster, waardoor ik het verkeer gewoon doorheen kon zien voorbijrazen. Dan moest ik nog een klein stukje door een residentiële wijk, en toen begon het eigenlijke avontuur.

Een kronkelend weggetje bracht me een stukje hogerop, en een bordje waarschuwde me dat toegang tot de paadjes verderop beperkt was voor 'recreatief en niet-gemotoriseerd' verkeer. Meer verkeer dan eventueel enkele MTB'ers zou ik dus niet tegenkomen. Al snel kwam ik op het kruispunt van de grote lus die ik had uitgestippeld. Ik besloot linksom rechtsom - met de klok mee - te gaan lopen, en mocht meteen beginnen klimmen.

Even later kreeg ik een prachtig uitzicht over het meer. Na een paar foto's liep ik dapper verder, en stilaan begon de klim wat steviger te worden. De zandweggetjes gingen tevens over in rotspaadjes, bezaaid met stenen van verraderlijk formaat. Dit was oppassen geblazen! Als ik niet goed uitkeek was de kans niet ondenkbeeldig een enkel te verzwikken of erger. De weg bleef ondertussen stijgen en weer dalen, en af en toe ruste ik eventjes uit onder het mom van een mooie foto ;).

Nabij het 'halfwaypoint' - tevens het hoogst punt van mijn route - werden de klimmetjes - en de afdelingen uiteraard ook - wat steviger. Ik begon dan ook uit te kijken naar het 14km punt, waar ik me voorgenomen had zo'n fruitzakje te nuttigen, en een smsje naar het huisfront te sturen dat alles nog ok was.

Net voor bij het 14km punt echter, op nota bena het verste punt van mijn vertrekpunt, gaf m'n Garmin er plots de brui aan: 'GrmErr' gaf het display aan, en buiten mijn positie en het startpunt weigerde het ding mijn route nog te tonen. Na een dik kwartier prutsen, starten, stoppen en zelfs weer heropstarten gaf ik het op. De GPS-tracking werkte nog prima, maar verder kon ik op m'n Garmin niet meer rekenen.

Gelukkig brengt in zulke gevallen de iPhone altijd wel redding, en hoewel ik data-verbruik in het buitenand altijd wil vermijden, had ik nu geen keus. De WalkJogRun app toverde al snel mijn route tevoorschijn, en kon ik weer op weg. Ik besloot de data-roaming weer uit te zetten, en me te baseren op de route zonder kaart. Dat lukte prima, hoewel het vervelend was elke splitsing of kruispunt te moeten stoppen op de iPhone te raadplegen. Normaal gesproken zou ik dat lopend kunnen doen, maar de staat van de paadjes en weggetjes lieten dat niet echt toe.

Het grootste probleem echter bleek mentaal te zijn. Na deze vervelende tegenslag leken de hellingen allemaal wat steiler, werd de zon al snel te fel, en verliep het allemaal wat moeizamer. Ondanks dat het geen wedstrijd was, en bij trailen vooral genieten belangrijk is, had ik gehoopt onder de vier uur te blijven. Dat zat er duidelijk niet meer in.

Vanaf km 18 ongeveer werd mijn route echter wat rechtlijniger met heel wat minder splisingen of kruispunten, en speelde ik het klaar grotere stukken te memoriseren. Ik kreeg weer wat meer moed, en het begon allemaal weer wat beter te vlotten. Toen ik uiteindeijk het startpunt van mijn lus bereikte bleek dat ik al ruim 3km over mijn langste route ooit zat.

Na nog een kilometerje afdalen kwam ik uiteindelijk weer terecht in de 'bewoonde wereld' en arriveerde ik na het opnieuw onderdoorsteken van de autosnelweg weer bij het meer. De laaste twee kilometers waren zwaar, maar dat kwam dan vooral door de felle zon, waartegen ik nu praktisch geen bescherming had. Moe, maar voldaan kwam ik na ruim vier uur weer bij de camping aan, waar de kids me al enthousiast stonden op te wachten.

Uit het samenvoegen van de gesplitste gps-track, bleek trouwens dat ik uiteindelijk bijna 30km had afgelegd. Een paar honder meters (die ik wandelde terwijl ik de Garmin trachtte te resetten) werden niet geregistreerd, maar daar lig ik niet van wakker; ik heb enorm genoten van het lopen, en dat was de bedoeling.

Tot slot misschien nog eens wat sfeerbeelden:

Trailrunning in Narbonne

Hoewel we door de verbouwingen aanvankelijk niet van plan waren op verlof te gaan dit jaar, hadden we het toch even nodig te ontsnappen aan de sleur. We besloten voor een korte kampeervakantie te gaan, en omdat we vorig jaar in de Kathaar-streek niet alle uitstappen hadden kunnen doen die we gepland hadden, boekten we een weekje op dezelfde camping vlakbij Narbonne als vorig jaar. We kregen op verzoek zelfs hetzelfde plekje toegewezen, en na het opzetten van de tent waren we dan ook meteen 'thuis'.

Na een paar dagen heerlijk ontspannen, werd het eindelijk nog eens tijd voor een lang duurloopje. In een poging om te ergste hitte voor te zijn, had ik mijn wekker op 6u gezet. Na één keertje snoezen sloop ik dan ook tien minuutjes later zachtjes de tent uit (in de hoop niemand wakker te maken) en kleedde me om in het sanitair.

Langs de watervallen van Coo - Mijn eerste Trail

Zoals gepland brachtten we het vorig weekend - ter gelegenheid van de verjaardag van mijn echtgenote's stiefvader - door in de Ardennen, meerbepaald in Coo bij Stavelot, op een paar honder meter van de watervallen.

Naast de geplande spelletjes en gezamenlijk activiteiten was er uiteraard nog ruimte voor persoonlijke ontspanning, wat zich voor mij natuurlijk vertaalde in een looptraining.

Op basis van een paar routes op WalkJogRun en EveryTrail had ik vooraf al een route uitgetekend van ongeveer 10km, en deze op m'n Garmin gezet. Best wel spannend, want ik baseerde mijn route grotendeels op gegevens van anderen, en afgaand van de satelietbeelden zou mijn route niet overal via de paden lopen - zeker niet het laatste gedeelte. Vermits dit bovendien zo'n beetje mijn vuurdoop zou zijn wat betreft trailrunning, had ik het aantal kilometers wel bewust beperkt gehouden. Ik zou vooral gaan genieten van de natuur, rustig lopen en vooral naar mijn lichaam te luisteren.

Rond zeven uur trok ik zaterdagmorgen tenslotte de deur van het vakantiehuisje achter me dicht, en hoewel het een zonnige dag beloofde te worden was het nog redelijk fris. Voor het eerst sind ik startte met lopen had ik het gevoel géén muziek nodig te hebben - ik ging eens écht opgaan in de natuur. Mijn route ingesteld op de Garmin, en ging ik even later - zonder oordopjes - rustig van start. Afgeleid door het prachtige Ardense landschap miste ik al na amper een kilometer een afslag, en moest ik een eindje teruglopen.

De Garmin is duidelijk niet bedoeld als navigatietoestel, want de route-assistentie is niet altijd even ondubbelzinnig. Voornamelijk bij kruispunten met verschillende weggetjes die in grote lijnen in de zelfde richting lopen is het display soms moeilijk eenduidig af te lezen. Voor een globale aanduiding van de juiste richting bleek het desondanks een welkom hulmiddel, en voor eventuele noodgevallen (zowel wat navigatie als veiligheid betrof) had ik tenslotte mijn iPhone mee.

Na twee kilometer echter stuitte ik echter op een afspanning met prikkeldraad. Ondanks dat het pijltje van de Garmin mij rechtdoor het bos in stuurde, vond ik het toch geen goed idee de prikkeldraad te negeren. Ik liep eerst het linkse paadje op, maar dat leidde me steeds verder van mijn route weg. Opnieuw liep ik enkele honderd meters terug, en naam het rechterpad. Dat paadje leek rondom de heuvel te lopen, en ik gokte dat ik dan weer aansluiting zou vinden op mijn geplande route. Die gok bleek gelukkig juist. Het oorspronkelijke paadje 'rechtdoor' kruiste even later terug mijn weg, en kon ik mijn route vervolgen.

Na de eerste heuvel ging het terug lichtjes bergafwaarts, en na het eerdere heuvelopwaarts zwoegen, was de lichte afdaling welgekomen. Lang duurde het uitrusten niet, want na een paar honderd meter begon de volgende klim. Aanvankelijk leek deze met een stijging van pakweg 6% gelijkaardig aan het net gepasseerde gedeelte, maar na anderhalve kilometer liep het na een kort vlak plateau heel wat steiler omhoog. Met occasionele stijgingspercentages van 10 tot 12% was het bij momenten - voor mij tenminste - toch flink zwaar, en onder het mom van 'toch een paar schoon fotokes pakken' nam ik toch af en toe een wandelpauze.

De ganse verdere route liep zowat bergopwaarts, tot aan kilometer 9. Ik wist vanuit mijn voorbereiding dat dit laatste stukje redelijk steil naar beneden zou worden, maar door het plotse ontbreken van enig duidelijk pad, leek me de afdaling leek me toch iets gemener dan verwacht. Rustig aan en af te toe steun zoekend bij een boom waagde ik toch de afdaling. Af en toe leek er zich terug iets van een paadje af te tekenen, maar even vaak moest ik gewoon een halve meter omlaag springen om vervolgens bij een boom steun te zoeken of mijn snelheid wat af te remmen. Dit was geen gewoon lopen meer - maar wel genieten!

Bijna beneden kwam ik zowaar terug een paadje tegen dat uitkwam op een oude, stenen trap tegen die zigzaggend tegen de flank van heuvel lag. Na een veertigtal treden kwam ik op het laatste stukje van mijn route, en stak - zonder het zelfs te beseffen - het bruggetje van de watervallen van Coo over.

Uit mijn loggegevens bleek achteraf hoe steil de afdeling wel was: over een lengte 600 meter tekende mijn Garmin een verval op van 143 meter - oftewel een dalingsgraad van gemiddeld 23,9%. Bij momenten lees ik zelfs een verval van 38,3% af.

Met een dikke 10km was mijn eerste échte trailrun eigenlijk wat aan de korte kant geweest. Ik was achteraf niet écht moe, en een paar kilometertjes extra hadden er nog wel bijgekund. Als ik de inspanning vooraf iets juister (en dus iets minder zwaar) had ingeschat, zou ik wellicht minder gewandeld hebben; ik heb teveel mijn krachten willen sparen.

Het smaakt alleszins naar meer. Vrij lopen, in de natuur, zonder al te veel te letten op tijden of tempo's. Het was genieten. Jammer toch dat de Ardennen voor ons net iets te ver is om elke weekend mijne 'lange trage' te gaan lopen...

Tot slot nog een paar sfeerbeelden:
Samenvatting Maart 2011

# Trainingen	Tijd	Afstand	Tempo	Snelheid	HR
10	9:57:07 uren	89.12 km	6:28 per km	9.27 km/h	152

Het aantal kilometers blijft wat schommelen...

... en door het overslaan van enkele lange weekendloopjes loop ik gemiddeld gezien iets minder ver...

... maar mijn eerste trailloopje trekt mijn gemiddelde tempo met ruim 10 seconden naar beneden..